Alweer een Podcast

Henk is gevallen over een teckel, de huisarts hangt tegenwoordig huisregels op alsof het een nachtopvang is en ondertussen lijkt hufterigheid steeds normaler te worden. We hebben het over ‘bad money drives out good money’, de teloorgang van goed gedrag, demonstraties, antisemitisme, Gaza, politici die vooral heel overtuigd zijn van hun eigen gelijk en de vraag of ‘wetenschappelijk bewezen’ tegenwoordig ook gewoon betekent: iemand op internet heeft het gezegd. Verder blijkt Henk verrassend positief over de milieubeweging. En natuurlijk ontspoort het gesprek uiteindelijk weer volledig.

Een historisch pistool van Jelmer z’n opa dreigt door bureaucratische regelgeving doormidden gezaagd te worden. Een prima aanleiding om het vervolgens over de Tweede Wereldoorlog, loopgraven en de kunst van oorlog voeren te hebben. Henk heeft namelijk een eenvoudige oplossing voor oorlog: praten. En als dat niet lukt, een stukje land opgeven. Jelmer vraagt zich ondertussen af of Oekraïne inmiddels niet op ‘deathground’ aan het vechten is: het punt waarop verliezen betekent dat je zelf ook ten onder gaat. Verder komen Poetin, Trump, Iran, atoombommen en de vraag voorbij wanneer je als land moet kunnen zeggen: we hebben verloren, laten we er maar mee ophouden. En ondertussen wordt Henk z’n historische kennis weer eens niet door iedereen gewaardeerd. Tot zover de vredesonderhandelingen.

Een dak van 70.000 euro, een keuken van 21.000 euro en een bouwvakker die een waterleiding met een nietpistool weet te vinden. Gelukkig kan Jelmer tegenwoordig alles zelf. YouTube heeft immers meer vakkennis dan menig bouwbedrijf. Verder gaan we onderhandelen op de markt, rekenen we uit hoe je een keuken van 21.000 euro voor ongeveer de helft kunt bouwen en ontdekken we dat IKEA-afwasmachines gewoon uit de Siemens- en Bosch-fabriek komen. En dan wordt het toch weer serieus: Nederland wil van een maakindustrie naar een kenniseconomie, terwijl een derde van de vijftienjarigen niet goed kan lezen. Maar gelukkig hebben we influencers.

Henk heeft een idee: schaf de Eerste Kamer af. Dat scheelt een hoop gedoe, bestuurlijke baantjes en mensen die één of twee dagen per week werken maar wel overal iets van vinden. Verder hebben we het over minderheidskabinetten, politieke principes, Wilders, staal, sperziebonen uit Ghana, paardenworst en de vraag waarom Nederland vooral heel veel dingen níét meer wil maken. En omdat er steeds meer influencers nodig lijken te zijn om ons uit te leggen hoe de wereld werkt, overwegen wij onszelf ook maar om te scholen. Na bijna 250 afleveringen wordt Alweer een Podcast gewoon Twee Influencers . Dat zal de democratie leren.

Van bierbonden en brouwerijen die je financieel bij de ballen hebben tot de vraag waarom alles wat lekker is tegenwoordig extra belast moet worden. We hebben het over oplichters, slechte klantenservice, reclame, Frank Boeijen en de eeuwige waarheid: nergens zin in hebben, maar het uiteindelijk toch leuk vinden. Kortom: bier, belasting en Boeijen. De beschaving staat er weer fraai op.

Van krimpflatie bij M&M’s en beschuiten naar de geschiedenis van huizen, riolen, armenhuizen en tulpenbollen als maaltijd. We leren hoe achternamen ontstonden, waarom boeren altijd de rekening betalen en dat avocado’s blijkbaar óók een milieuprobleem zijn. En dan te bedenken dat we begonnen bij de Jumbo. Je moet toch wat met je middag.

We beginnen met een hond op schoot en eindigen bij advocaten, dreigbrieven en een miljoen euro schuld. Daartussenin bespreken we vakantie, airco’s, wijn, de Tempeliers en waarom je tegenwoordig blijkbaar voor ieder zinnetje een jurist nodig hebt. Kortom: gewoon weer een gezellige middag.

We hebben het deze week over erfenissen, testamenten, dementerende stiefmoeders, huwelijkszwendelaars en de vraag of je iemand na je dood nog één keer kunt pesten met €2 per jaar. Kortom: een gezellige aflevering. Verder blijkt Henk een geopolitieke strateeg op YouTube te volgen, weet hij verrassend veel van kernenergie en opvallend weinig van klimaatverandering. Ook bespreken we nazi’s met messen, politieboetes, de ondergang van de Noordzee en waarom de aarde blijkbaar doet wat-ie zelf wil. En omdat we uiteindelijk ook gewoon moeten eten: Henk onthult het recept voor pasta ’nduja. Veel vet, veel peper en vooral veel meer smaak dan dit gesprek eigenlijk verdient. Kortom: nalatenschap geregeld, wereldorde besproken en pasta gegeten. Volgende week weer gewoon gezellig.

Na alle reacties op de vorige aflevering duiken we nog één keer in de wonderlijke wereld waarin een pot tahin binnenkort spannender is dan een strafblad. Verder leggen we uit waarom Mao verrassend vaak buiten schot blijft, waarom Stephen Fry betere films maakt zonder camera en hoe punk vooral populair werd onder mensen die niet konden spelen.Uiteraard komen ook Tom Cruise, Bob Dylan, Caravaggio, carnaval, Harry Potter en de overbodigheid van provincies voorbij. Logisch, toch?Kortom: een podcast die begint met sesampasta en eindigt met de bestuurlijke herinrichting van Nederland. Zoals elk goed gesprek uit de hand hoort te lopen.

We zijn de 200 gepasseerd. Nog 49 afleveringen te gaan tot ons pensioen. Deze week schuift culinair journalist Jigal Krant aan. Officieel om over eten te praten. In de praktijk eindigen we al snel bij cancelcultuur, Israël, demonstraties, verboden tahin en de vraag hoe een pot sesampasta ineens gevaarlijker kan zijn dan een dronken automobilist. Gelukkig gaat het ook nog even over hummus, kookboeken, Starbucks, flauwe grappen en waarom sommige recepten langer houdbaar zijn dan politieke meningen. Kortom: een gesprek dat begint in de keuken en eindigt midden in een mijnenveld. Smakelijk.

Deze week leggen we uit waarom er geen podcast was. Spoiler: niet vanwege een afkickkliniek, maar omdat Henk weer half Nederland stond te vermaken en Jelmer vocht tegen een overheid die zeven bejaarde paarden blijkbaar als een grotere bedreiging ziet dan gezond verstand. Verder: waarom sommige mensen liever hun telefoon filmen dan naar een optreden kijken, hoe je met twintig miljard euro vooral minder boeren krijgt, en waarom de beste argumenten altijd pas opduiken als je onder de douche staat. Ook bespreken we sadisten, gladiatoren, religie, provinciale politiek, regeltjes, oorlogshysterie en de vraag of sommige mensen simpelweg niet meer te redden zijn. Kortom: van boze drop naar de ondergang van de beschaving. Gewoon een gemiddelde aflevering dus.

Deze week bewijzen we dat je geen miljoenenpubliek nodig hebt om goede muziek te maken, maar wel een paar miljoen streams als je je hypotheek wilt betalen. Hulde aan Baggio, de man achter onze jingle, die ondertussen ook gewoon de Beach Boys staat te zingen alsof het niks is. Verder hebben we het over waarom popliedjes tegenwoordig door vijftien mensen tegelijk worden geschreven (en tóch slechter klinken), films die verboden worden omdat bestuurders denken dat iedereen een idioot is, en waarom horrorfilms soms gezonder zijn dan een mindfulnesscursus. Ook passeren James Bond, Bruce Lee, Tarantino, Stephen Fry, de Odyssee, Troy en een paar regisseurs met grootheidswaanzin de revue. Kortom: van de Beach Boys naar bloederige wraakfilms, met een omweg langs cultuur, censuur en de eeuwige vraag waarom suggestie vaak spannender is dan alles pontificaal in beeld brengen. Gewoon weer een aflevering waarin we moeiteloos van ABBA naar afgehakte oren gaan. Alsof dat de normaalste zaak van de wereld is.

Amerika blijkt verrassend leuk, metalfans blijken liever dan yoga-influencers en Henk ontdekt dat je in de VS een complete koe op je bord krijgt zodra je om een biefstuk vraagt. Jelmer vertelt hoe je met een paard, een cowboy en drie vrijwaringsformulieren toch nog een gezellige middag beleeft. Verder: waarom je nooit een hamburger uit je autoraam moet gooien, hoe een hond een "castratenvacht" krijgt dankzij goedbedoeld dierenartsadvies, waarom Nederlanders overal over klagen behalve over zichzelf, en waarom rockers de wereld waarschijnlijk vriendelijker maken dan beleidsmakers. Kortom: vlinders, schildpadden, Samojeden, paarden, Sinterklaas in zijn onderbroek en de vraag of gezond verstand nog ergens te koop is. Gewoon weer een keurige aflevering. Of nou ja... zo keurig als je van ons mag verwachten.

Deze week bewijzen Henk en Jelmer dat je zonder enige moeite van Kaapverdisch voetbal via clowns, Jack Spijkerman, Amerikaanse vriendelijkheid, beroerde Nederlandse politiek en de paus in de middeleeuwen bij de stikstofcrisis kunt belanden. Verder: waarom Engelse voetbalcommentatoren hun vak nog wél verstaan, waarom Nederlanders denken dat onvriendelijkheid een karaktereigenschap is, hoe infrastructuur saai is totdat je huis onder water staat, en waarom politici liever denkbeeldige problemen oplossen dan echte. Ook komen Bob Dylan, Bas & Adriaan, Wesley Sneijder, de Borgias, openbaar vervoer, Houston, Rotterdam en een visgerecht voorbij. Logica ontbreekt grotendeels. Meningen niet. Zoals altijd geldt: als u zich ergert, luister dan vooral volgende week weer.

Jelmer zit in Amerika, of in elk geval ergens waar je je kunt afvragen of je daar ooit nog uitkomt zonder oranje overall. Ondertussen wordt er gereflecteerd op het inmiddels legendarische “streak-verhaal” — inclusief whiplash, een wat al te enthousiaste directeur en de geruststellende vaststelling dat dit soort mensen meestal toch “een Polsje” blijken te zijn. Van daaruit glijdt het gesprek zoals gebruikelijk verder: eerst een ontploffende fles limoncello (romantische avond = schoonmaakdienst), daarna de eeuwige vraag of alles wat misgaat eigenlijk juridisch bij Hanos of de natuur ligt. Maar het echte werk zit in de grote wereldlijn: Bezos, arbeidsomstandigheden in Amerika, vakantiedagen als betaalmiddel en het idee dat je in sommige bedrijven vooral flexibel moet zijn in wie er eigenlijk wordt uitgebuit. Ondertussen sneuvelt ook nog even het beeld van de vrije markt als moreel kompas. Tussendoor: oorlog, kunstmest, aardappels, frietprijzen en de geruststellende gedachte dat zelfs bloed in de grond uiteindelijk gewoon leidt tot betere rozen. Of in elk geval tot een verhaal. En zoals altijd eindigt het bij hetzelfde punt: alles is commercie, iedereen is een influencer, en als het even kan gaat de opbrengst naar de voedselbank. Dat dan weer wel.

Henk zit in Nederland terwijl Jelmer zich in Texas afvraagt of 40 graden nog als “weer” telt. Ondertussen: het Nederlands elftal warmt op richting Amerika, met een oefenpot tegen Algerije die volgens de samenvatting eigenlijk best aardig ging—maar ja, dat zegt bij voetbal zelden iets. Dat leidt al snel tot nostalgie: 1988, toen Nederland nog eens Europees kampioen werd en iedereen ineens deed alsof ze het altijd al wisten. Tegenwoordig is het niveau anders, net als de hoeveelheid EK- en WK-liedjes die elk toernooi als paddenstoelen uit de marketinggrond schieten. Van daar is de stap klein naar de echte cultuur: stadiongezang, slechte voetbalhits en de diepe wens om overal een refrein aan te plakken dat “Nederland is de beste” suggereert, ook als dat statistisch niet helemaal klopt. En dan het echte verhaal: een legendarische streak-actie bij Sparta–NEC, compleet met gracht, kerstmuts en een publiek dat sneller zingt dan de beveiliging kan reageren. Met als nasleep: stadionverbod, politiebezoek, gedoe met een directeur en een bijna filosofische vraag of je dit ooit nog moet herhalen. Kortom: voetbal, waanzin en jeugdige overmoed. En een camper in Texas die daar helemaal niets mee te maken heeft, maar wel de schuld krijgt.

Jelmer vertrekt naar Texas, een plek waar het veertig graden is en waar volgens de vooroordelen nog regelmatig over de vorm van de aarde wordt gediscussieerd. Dat blijkt een mooie opstap naar een gesprek over iets wat dichter bij huis ligt: de gestage achteruitgang van het Nederlandse onderwijs. Verder gaat het over influencers, betaalde deugdzaamheid, ambassadeurs van goede doelen die vooral zichzelf helpen en de opmerkelijke carrièrekansen die ontstaan zodra je over voldoende morele superioriteit beschikt. Ook komen Sesamstraat, vrouwelijke intuïtie, AI-muziek, de teloorgang van vakmanschap en een schitterend verhaal voorbij over een directeur die een parlementaire commissie om de tuin leidde met een zelfgeschreven Wikipedia-pagina. Kortom: een aflevering over domheid, hebzucht en schijnheiligheid. Met andere woorden: gewoon het nieuws van de week.

Henk keert terug uit Parijs met een verkoudheid, een afkeer van Eurostar-koffie en het vaste gevoel dat vakantie vooral een logistieke strafexpeditie is. Daarna volgt Leuven, waar hotels hun gasten mishandelen met liftdeuren en bouwvakkers al vóór het ontbijt beginnen. Verder: een voormalig anti-Mandela-activist die jarenlang ongemerkt carrière maakte in de milieubeweging, de wonderlijke werking van jeugdzondes, de hypocrisie van de publieke verontwaardiging en waarom de term ‘mensen van kleur’ vooral iets zegt over de mensen die hem gebruiken. Ook: Nelson Mandela, Sylvana Simons, een bedinspectie bij de VARA en het verhaal achter het Franse schandaalliedje Je t’aime… moi non plus . Kortom: ziekte, cynisme, geschiedenisles en een paar ongemakkelijke waarheden. Gewoon een normale week.

Deze week geen studio, geen fatsoenlijke opname en al helemaal geen geluidskwaliteit. Henk struint op zijn huwelijksreis door Parijs, neemt de podcast op vanaf diverse museumtoiletten en deelt zijn ongezouten mening over kunst, K-pop, Koreaanse keuken, Franse prijzen en influencers die schilderijen vooral als decorstuk gebruiken. Van Calder tot boeddhistische gongs, van gigantische borsten in Aziatische kunst tot shawarma zonder broodje: het komt allemaal voorbij. Ook ontdekt Henk dat Parijs inmiddels vooral bestaat uit toeristen die elkaar verdringen voor een selfie met Van Gogh. Kortom: een cultuurreis, een klaagzang en een gastronomische teleurstelling in één podcast. Precies zoals u gewend bent.

In deze aflevering van Alweer een Podcast hebben Henk en Jelmer het over boeken, humor en de moderne mens die vooral heel graag intelligent gevonden wil worden. Van mensen die met moeilijke romans in de trein zitten zonder ooit verder te komen dan pagina drie, tot TikTok-influencers die literatuur behandelen alsof het een lipgloss is. Henk vertelt waarom The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy nog steeds een van de grappigste boeken ooit is, hoe Tolkien via een onverwachte omweg zijn woonkamer binnenwandelde, en waarom goede humor tegenwoordig bijna strafbaar lijkt. Ondertussen ontspoort het gesprek zoals altijd richting clownpaniek in Oude Pekela, falende journalisten, Fred Siebelink, horloges, oplichters op internet en de wonderlijke overtuiging van moderne mensen dat alles wat hen beledigt verboden moet worden. Kortom: een vrolijke wandeling langs verdwijnende humor, uitstervende nieuwsgierigheid en een samenleving die steeds minder kan hebben. Gelukkig kunnen Henk en Jelmer dat nog wel. Voorlopig.